Terapia manualna

Terapia manualna  jest jednym z działów medycyny, zajmującym się badaniem i leczeniem czynnościowych  zaburzeń w układzie ruchu. W dosłownym tłumaczeniu z łaciny oznacza leczenie za pomocą rąk. Według definicji opracowanej przez Międzynarodową Federację Ortopedycznych Terapeutów Manualnych (IFOMPT) terapia manualna to „wyspecjalizowany obszar fizjoterapii poświęcony postępowaniu w chorobach nerwowo-mięśniowo-szkieletowych, oparty na wnioskowaniu klinicznym i stosowaniu wysoce swoistych metod leczenia, w tym technik manualnych i ćwiczeń leczniczych”, które są dopasowywane do indywidualnych potrzeb pacjenta. Terapia manualna przywraca prawidłowe wykonywanie złożonych wzorców ruchowych w stawach. Często jest ona mylnie kojarzona z kręgarstwem i niesprecyzowanymi trzaskami w obrębie kręgosłupa, których podstaw należy się dopatrywać w wiedzy ludowej. Terapia manualna natomiast jest dziedziną medyczną, której skuteczność i bezpieczeństwo jest poparte badaniami naukowymi. Jest ona oparta na zasadach biomechaniki, specjalistycznej wiedzy anatomicznej oraz neurofizjologicznej, a także na klinicznym, dedukcyjnym rozumowaniu. Terapia manualna jest wykorzystywana w różnych specjalnościach lekarskich, między innymi w neurologii, ortopedii, rehabilitacji i reumatologii.

Terapia Manualna wg. Kaltenborna-Evjentha

Jest to metoda postępowania fizjoterapeutycznego, która została opracowana przez dwóch norweskich fizjoterapeutów: Freddy’ego Kaltenborna oraz Olafa Evjentha. W okresie wielu lat praktyki przedstawili oni całościowy system badania oraz leczenia pacjentów z  ortopedycznymi dysfunkcjami narządu ruchu. Koncepcja ta przeznaczona jest dla dyplomowanych fizjoterapeutów. Nauka w tej dziedzinie odbywa się w ramach szkoleń podyplomowych, według ściśle określonego programu. Szkolenia z Metody wyposażają terapeutów w praktyczne umiejętności badania i leczenia manualnego kręgosłupa, kończyn oraz stawów skroniowo-żuchwowych.

Terapeuta na podstawie szczegółowego badania wykonanego według ściśle określonego schematu dokonuje oceny biomechanicznej oraz funkcjonalnej pacjenta. Dolegliwości pacjenta mogą dotyczyć dysfunkcji stawu, mięśnia lub nerwu, bądź wszystkich tkanek jednocześnie. W tym celu, by nie przeoczyć podczas badania żadnej z dysfunkcji, określa się przyczynę niesprawności za pomocą wielu precyzyjnych manualnych testów różnicowych.